Rakieta H1


Członkowie sekcji po opanowaniu podstawowych technik konstrukcyjnych podczas budowy rakiety Amelia w 2011 roku rozpoczęli prace nad konstrukcją jednostopniowej rakiety H1.

 

100000000000028D000001C2DD2F8355

Prace nad rakietą H1

 

10000000000002D0000003C066C5E7AA

 Rakieta H1

 

Plany zakładały pokonanie bariery dźwięku, które jest bardzo złożonym problemem i wymagało zaprojektowania odpowiedniej struktury korpusu rakiety tak, aby była zdolna wytrzymać duże obciążenia aerodynamiczne. Dominującymi materiałami w konstrukcji rakiety są duraluminium i laminat szklano-epoksydowy.


Istotne było też zoptymalizowanie aerodynamiki konstrukcji. Konstrukcja rakiety H1 jest lepiej przemyślana niż konstrukcja rakiety Amelia. Podczas projektowania uwzględniono nie tylko maksymalne osiągi, ale także funkcjonalność konstrukcji. Rakieta składa się z rozłączanych modułów, co pozawala na łatwe przenoszenie. Rozwiązanie to jest bardzo korzystne biorąc pod uwagę rozmiary rakiety (ok. 2 m długości, czyli o 0,5 metra mniej niż początkowo zakładano).

 

Ze względów konstrukcyjnych można wyróżnić następujące moduły rakiety:
*silnikowy, do którego mocowane są stateczniki i owiewka aerodynamiczna,
*korpusu, w którym znajduje się system odzysku rakiety, moduł zasilania i kamera,
*głowicy, w której mocowane są: komputer pokładowy oraz dwa moduły umożliwiające odnalezienie rakiety po powrocie na powierzchnię Ziemi.

 

Bardzo dobry okazał się również projekt silnika. Zastosowanie nowoczesnej technologii umożliwiło redukcję masy, bez straty właściwości wytrzymałościowych. Próba hydrauliczna silnika miała miejsce w 2013 roku, a testy statyczne, przeprowadzane na hamowni w ZPS Gamrat w Jaśle, w 2014 roku.

 

10000000000003C3000002D263A934F8

Próba hydrauliczna (stanowisko testowe)

 

10000000000003BC0000027CEB244CCA

Testy statyczne (stanowisko testowe)

 


Test silnika do rakiety H1.

 

Początkowo zakładana maksymalna prędkość rakiety miała wynosić 1,8 Macha, ostatecznie udało się osiągnąć 3. Ostateczny zasięg rakiety wynosi około 9 km, a siła ciągu to 6,5 kN. Ostatni test lotny rakiety H1 (H1c) odbył się 25 października 2014r. na poligonie artyleryjskim pod Toruniem. Niestety ze względu na utratę łączności z rakietą i duże zachmurzenie uniemożliwiające obserwację lotu nie udało się odnaleźć rakiety.

Sekcja Rakietowa planuje kolejne starty rakiety H1 wyposażonej w lepsze moduły namierzania oraz telemetrię.

 

10000000000002780000006DB53B4BEA

Widok rakiety H1 na wyrzutni

10000000000003D2000005195E732470

Rakieta H1 na wyrzutni


Start rakiety H1

Korpus


Korpus rakiety został wykonany z rury duraluminiowej. W celu mocowania modułów do korpusu rakiety korzystano głównie z połączeń śrubowych.


10000000000001F6000000F429E6C6E9

 

1000000000000A20000005B020559F4A

Korpus

 

Głowica

 


Głowica została wykonana z laminatu szklano-epoksydowego i żelkotu. Do jej budowy wykorzystano metodę laminowania próżniowego. Do korpusu głowicy wklejany jest mosiężny insert noska, do którego wkręcony jest nosek właściwy. W nosku wywiercony jest otwór umożliwiający pomiar ciśnienia spiętrzenia.

 

1000000000000320000001C3F8267B64

 

Stateczniki


Stateczniki znajdują się w dolnej części silnika. Mocowane są do jego korpusu przy pomocy dwóch duralowych obejm (górnej i dolnej), do których są przykręcane za pomocą śrub i nakrętek samohamownych. Ponadto do dolnej obejmy przykręcony jest ślizgacz, pozwalający zamocować rakietę na wyrzutni.

 

100000000000010D000001192832815B
Stateczniki


System odzysku rakiety

 


W rakiecie H1 zastosowano system odzysku rakiety wykorzystujący spadochron, który wyrzucany jest od boku, tzn. prostopadle do osi głównej rakiety. Spadochron mieści się w duraluminiowej puszce. W puszcze znajdują się dwa spadochrony: duży-właściwy i mniejszy-pilot.

 

100000000000018200000109C0A460E2


Odrzucenie klapki blokującej spadochron
 

 

Moduł elektroniki


Moduł elektroniki znajduje się w głowicy. W jego skład wchodzą komputer pokładowy
oraz dwa moduły mające za zadanie wysyłanie współrzędnych pozycji rakiety w czasie rzeczywistym.
 

 

Silnik


Napęd rakiety H1 stanowi jeden silnik na stały materiał pędny. Podobnie jak w przypadku poprzedniej konstrukcji (A2) jest to silnik z kompozytowym korpusem wielokrotnego użytku.
 

 

Korpus silnika


Korpus silnika H1 stanowi laminat szklano-epoksydowy w formie rury z wlaminowanymi
pierścieniami stalowymi do mocowania wkładu. Wykonuje się go przez nawijanie z tkaniny
przesączanej specjalną, termo-wytrzymałą żywicą epoksydową.

FacebookTwitterYoutube

Szukaj