Amelia 2

 

Rakieta Amelia 2 (w skrócie A2) jest drugą z kolei rakietą należącą do rodziny rakiet Amelia. Głównym celem misji tej rakiety jest przetestowanie systemu rozdzielania stopni.Konstrukcja rakiety jest skorupowa i składa się głównie z kompozytowego korpusu oraz duralowych wręg, które odpowiadają za mocowanie modułów rakiety do korpusu.
Amelia 2 napędzana jest dwoma jednakowymi silnikami wykorzystującymi stały materiał pędny. Ich konstrukcja także jest kompozytowa. Pierwszy stopień rakiety przygotowany jest na zastosowanie w przyszłości silnika o znacznie większych rozmiarach niż dotychczas,
co pozwoli na przekroczenie prędkości dźwięku oraz zwiększenie pułapu maksymalnego.
Maksymalny obliczony pułap, jaki może osiągnąć rakieta z wykorzystaniem tych silników, to około 2,5 km. W takiej konfiguracji Amelia zdolna jest rozwinąć prędkość maksymalną wynoszącą około 270m/s (prawie 1000km/h).

2000000800003AEE0000174A579D8866

Przekrój rakiety Amelia 2

 

Pierwszy stopień rakiety


Głównym elementem przenoszącym obciążenia w pierwszym stopniu rakiety jest korpus.
Do korpusu pierwszego stopnia przymocowano takie moduły/elementy jak zasilany pirotechnicznie system rozdzielania stopni i odzysku, stateczniki, łoże silnika i kopułkę. Korpus pierwszego stopnia wykonano z materiału kompozytowego.

 

Stateczniki i ich mocowanie
 

Stateczniki o obrysie trapezowym wykonano ze sklejki i zaostrzono je na krawędzi natarcia. Przyklejane są do łoża silnika za pomocą żywicy.

Rozstrzelony widok stateczników i ich mocowania

 

Drugi stopień
 

Drugi stopień zostaje uruchomiony po oddzieleniu od pierwszego. Zawiera w sobie komputer sterujący systemem rozdzielenia oraz elektronikę odpowiadającą za sczytanie parametrów lotu
i podanie aktualnej pozycji podczas opadania na spadochronie.

 wyrzutniaGG

Widok drugiego stopnia rakiety

Korpus


Korpus drugiego stopnia podzielony jest na dwie części i warstwa zewnętrzna kompozytu
jest oddzielona od wewnętrznej warstwą wypełniacza (korematy).

 

Stateczniki i ich mocowanie 

 

Stateczniki wykonane są z duralu. Zaostrzone na krawędzi natarcia. Wklejane są czołowo do łoża silnika za pomocą żywicy.

 

Głowica
 

Parabola głowicy wykonana jest z żywicy, z zewnątrz pokryta warstwą żelkotu. Wszystkie elementy wewnątrz głowicy osadzone są na pręcie mocującym biegnącym wzdłuż osi głowicy.
Na jego dolnym końcu znajduje się szekla, do której przywiązane są linki spadochronu.
Nad nią osadzona jest tarcza, która oddziela moduł elektroniki od strefy SOR i służy
do zamocowania złącza zapalników. Nad tarczą, na pręt mocujący, założona jest baza, do której,
za pomocą tulejek ustawczych, podpięta jest elektronika: kamerka, tracker oraz komputer pokładowy zarządzający rozdzieleniem stopni, odpaleniem silnika i wyrzuceniem spadochronu. Wyżej znajduje się kolejna tarcza, dociskająca całość za pomocą samohamownej nakrętki.
Nad modułem elektroniki umieszczona jest kolejna baza, tym razem służąca do mocowania baterii ją zasilających. Nad nią znajduje się trzecia nakrętka, za pomocą której ustalimy wysokość położenia zespołów elektroniki względem głowicy. Całość od góry jest dokręcana do głowicy (okucia) za pomocą mosiężnego noska z wywierconym gwintem.
Dzięki tym rozwiązaniom wszystkie podzespoły zostały ujęte w jeden, demontowany moduł. Mosiężny nosek i okucie zwiększają również masę na szczycie rakiety, poprawiając jej stateczność.

 

FacebookTwitterYoutube

Szukaj